The Leaving (Verdwenen) • Tara Altebrando

image1-1Auteur: Tara Altebrando

Uitgeverij: Young & Awesome

ISBN: 9789025870454

Pagina’s: 384

Prijs: 14.99 EUR (+ gratis e-book)

Samenvatting:
‘Stel, er komen een paar jongeren terug die elf jaar geleden zijn ontvoerd, gewoon uit het niets. En stel, ze zouden zeggen dat ze zich niets herinneren, dat er elf hele jaren gewoon uit hun geheugen zijn gewist. Zou jij ze dan geloven?’

Elf jaar geleden verdwenen zes kinderen. Nu komen er vijf terug – zonder één herinnering aan de afgelopen elf jaar.

Avery is vijftien als het onvoorstelbare gebeurt: de vermiste kinderen keren ongedeerd terug. Allemaal, behalve haar broer Max. Geen van hen kan zich herinneren wat er is gebeurd, wie hen heeft meegenomen of waar ze al die tijd zijn geweest. Samen met de teruggekeerde Lucas zet Avery alles op alles om het mysterie op te lossen.

Mijn mening: 4/10

Het voordeel van een boekenclub is dat je soms boeken moet lezen die je in eerste instantie niet zou lezen. Het nadeel is dan weer dat je het boek soms echt niet leuk vindt. Toen Verdwenen op het schema kwam voor de volgende boekenclub meeting werd ik niet helemaal warm vanbinnen, maar we moeten allemaal wel eens op onze tanden bijten tijdens de bekendmaking van het gekozen boek. Het concept van Verdwenen was best leuk, dus ik ben er dan maar meteen ingevlogen zodat ik misschien ein-de-lijk eens het boek volledig zou uitgelezen hebben voordat we zouden beginnen met de bespreking ervan. Jammer genoeg was Verdwenen nog niet verschenen toen ik van start wou gaan, dus ben ik alvast begonnen met lezen in de Engelstalige versie The Leaving op mijn e-reader, iets wat toch ook al weer een tijdje geleden was.

Mijn quotering spreekt boekdelen: Verdwenen was niks voor mij. Het idee is geweldig, maar doorheen het boek had ik het gevoel dat het thema niet volledig werd aangeraakt. Ik had zoveel meer van dit boek verwacht en ik vind het ontzettend jammer dat zo’n origineel onderwerp verloren is gegaan aan een flauw afkooksel. Het verhaal kwam heel rommelig over door het gebruik van tekeningen doorheen de tekst en daarnaast was het ook heel zwak geschreven.

Het gevaar in dit boek is voornamelijk de p.o.v. veranderingen. De hoofdstukken zijn behoorlijk kort en er is amper tijd genoeg om een band te creëren met de karakters. Lucas en Scarlett vond ik behoorlijke saaie karakters met een onstabiel kantje en Avery vond ik dan weer overkomen als een vervelend en ontzettend ongeduldig karakter. Ik kreeg ook geen hoogte van de karakters, het was alsof ze niet volledig afgewerkt waren en de auteur maar een paar kernwoorden naar hun hoofd had gesmeten. Wanneer de teruggekeerde kinderen bijvoorbeeld vertelden over hun herinneringen die ze hadden van voor The Leaving, had ik het idee dat ze allemaal stuk voor stuk wonderkinderen waren, terwijl ze in eigenlijk vijf waren. Origineel aan de p.o.v wissel was wel dat er zich een variatie afspeelde tussen twee verdwenen kinderen en iemand die The Leaving als familielid had meegemaakt.

Ondanks alle negatieve puntjes, ben ik er toch in geslaagd om heel het boek uit te lezen, omwille van de simpele reden dat ik wou weten wat er in godsnaam met die zes kinderen was gebeurd en waar Max in godsnaam uithing!

Doorheen het verhaal worden er kleine herinneringen naar de lezer gesmeten die zodanig vaag zijn dat je eerder meer vragen krijgt dan antwoorden. Op een gegeven moment voelde ik me dan ook nog onwetender dan de karakters, en zij hadden dan nog een hersenspoeling achter de rug. Alles leek ook zo gemaakt, dat het me bijna niet zou verbazen dat de teruggekeerde kinderen eerder kleine criminelen waren dan onschuldige jongeren, zeker wanneer Lucas zonder problemen een revolver gebruiksklaar kon maken.

Over het einde ben ik al helemaal niet te spreken. Wanneer de grote onthulling van het verhaal kwam, was ik eerder ontgoocheld dan enthousiast (het enige enthousiasme die ik tijdens het lezen van dit boek had, waren de plekken in Florida die ik herkende door mijn recente trip naar deze staat). De aanleiding om deze kinderen te ontvoeren, was nog een beetje origineel, maar waarom ze elf jaar werden vastgehouden was uitermate flauw. En hoe ze Max, het enige karakter waar ik nog het meest naar nieuwsgierig was, uit het verhaal schreven, was voor mij dan ook volledig de druppel. Gelukkig was er nog maar één hoofdstuk na deze onthulling, want anders had ik waarschijnlijk het boek langs de kant geschoven.

Het lezen van dit boek voelde echt aan als verloren tijd en dat vind ik ontzettend jammer.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s